Logo van Club Geluk 0

blog & vlog

Goede voornemens

Zondag 27-12-2015, 21:20:48


Elke dag is het begin van de rest van mijn leven. Dat is al sinds mijn 8ste mijn mantra, aangezien ik toen al te dik was en mij elke dag voornam er een einde aan te maken (aan het overtollig gewicht welteverstaan, niet aan mijn leven, ik was een heel blij kind). Het nadeel van een uitgeput mantra is dat het een loos en leeg zinnetje wordt zonder enig overwicht.

Als ik nadenk over nieuwjaarsvoornemens gaat dat net zo: 
Ik neem mijzelf strijdlustig voor minder eten (vroeger was het niet meer te eten, ik word milder), meer te sporten, geen sporadische feestsigaretten meer op te steken. Het voelt dan heel echt totdat ik word afgeleid door een schaal oliebollen. En oprecht ben ik het weer vergeten. Een vorm van voornemens-Korsakov, ik lijd aan een zeer specifieke vorm van geheugenverlies. Drinken houd ik trouwens niet van. Dat verdoezelt mijn zintuigen en daardoor kan ik minder scherp zien waar de oliebollen te halen zijn, dus waarom mensen dat tot zich nemen is mij een raadsel.

Als je dit jaar geen zin hebt weer een paar loze voornemens te verzamelen, die door een jaarwisseling echt niet meer kracht worden bijgezet, ga ze dan breien! Brei een hamburger of taart als je een koolhydraatloze fata morgana najaagt. Je kan ze dan niet eten, want je handen zitten om de breipennen. Brei een asbak, cocktail of champagne en je hebt even geen tijd om er 1 op te steken/in te schenken. Zie je, breien is het begin van de rest van je leven.
Reageer / Reactie(s):0

Achter de schermen bij Tros nieuwsuur

Zaterdag 26-12-2015, 14:40:27
Vandaag, 2de kerstdag, waren we bij Tros Nieuwsuur. Radio is lastig om je op te kleden. Bij televisie is het gemakkelijk: je kiest voor het meest afslankende, of het nu pijn doet en een diarreeaanval geeft of niet. Bij radio heb je de luxe dat niemand je ziet. Maar ook daar hebben we ons wel eens op verkeken. Door de aanwezigheid van een webcam of een onverwachts publiek (de productiemail niet goed gelezen) van 300 man voel je je toch wat betrapt in je gemakkelijke pakje en pluishaar. 

Dus wat je aan doet hangt er tussen in, comfortabel maar toch redelijk leuk. Ik droeg een flesgroene stink jurk, Barbara een flesgroene zweetblouse. Beiden zie en ruik je immers toch niet. Ik had de misser gemaakt door er een blauwe panty onder te dragen. Ik dacht dat deze zwart was, maar zag dat pas in Hilversum. Ik grijp vaker naar de verkeerde kleurschakering panty en ondergoed en geef daarvoor graag de schuld aan de spaarlamp. Ik vind het fijn dat ze sparen, maar de tijdelijke nachtblindheid in de fase tussen aan en uit blijft een matige bijwerking. Zonder nachtkijker tast je een kwartier lang in het duister. Deze lamp is zeker niet gemaakt voor snelle en onrustige mensen zoals ik, tegen de tijd dat de lamp echt aan is heb ik al gedouched en de verkeerde panty aangetrokken.

We vertrokken nog voor het kerstontbijt onder begeleiding van een prachtige zonsopgang langs de A1. De reis was gezellig, want dat is het altijd met Barbara. We waren zoals altijd een uur te vroeg. Dat is onze signature aankomst, dan kan ik nog net even teveel koffie drinken en trillend het optreden in. Barbara houdt meer van alcohol en ontspanning, en die trof het, voor ons in de uitzending was een champagnekenner die trakteerde. Dat uur is ook fijn om even tot jezelf te komen, want het is toch wel heel erg spannend allemaal. Het 18koppig gospelkoor dat voor ons gepland stond, strooide echter bakken met roet in het eten. In onze kleine wachtkamer bleken zij er prima bij te passen, mits we stapelden. Op onze schoot en naast ons zaten gospeldames en heren te kirren over hun gezang en onze breisels. Wij vonden het wat vals, maar misschien was het de tijd van de dag. Het was luid & vol. Wij probeerden onze happy place te vinden en toen dat niet lukte deden we een poging richting wc te koersen om aldaar even rustgevend op de pot te gaan zitten. Halverwege het nemen van de menselijk gospel obstakels richting uitgang blokkeerde de sergerant, oh nee dirigent, de uitgang. Ze gingen nog even oefenen. Op Stalineske wijze brulde zij haar koor toe wat hun zwaktes waren (jullie kijken niet naar mij, DAT is jullie grootste zwakte. Echt gehoord). Ja, deze mevrouw had 2 glinsterende peace tekens op haar schoenen, maar dat bleek achteraf om je op het verkeerde been te zetten. Deze mevrouw was niet op zoek naar vrede, maar naar oorlog. Totaal opgefokt en met het breiwerk tussen de benen verlieten we de ruimte.

Voordat we de studio in gingen kwamen we gezellig Dieuwertje Blok tegen. Een aantal jaar geleden toen mijn oudtste zoon nog een kuiken was heeft hij haar het volgende verteld na een Sinterklaasshow: Mijn vader vindt uw wenkbrauwen sexy (Dit is zeker waar en ook ik vind het een stel benijdenswaardige exemplaren. Op het schoolplein bleek na toetsing deze hypothese ruimschoots bevestigd). Na het delen van zijn vaders mening ontstond een levendig gesprek over de voor- en nadelen van donkere beharing: wat je laat staan en wat niet. Dit gesprek ontstond tussen mij en Dieuwertje welteverstaan. De betreffende zoon had toen nog geen ervaring met beharing en is bovendien blond.

Daarna konden we gelukkig de radioshow in en ging goed en was ook nog leuk.

Fijne kerst!
Reageer / Reactie(s):0
<< 12...6789101112...1920 >>