Logo van Club Geluk 0

blog & vlog

Mijn gebreide zoon

Maandag 11-01-2016, 17:04:52
Mijn gebreide zoon

Als je een schrijft over onbreibaarheden, wat is dan de volgende uitdaging? In dit geval: een zoon. Het begon in de herfstvakantie. Voor de rust gingen we naar een huisje midden in de natuur. En daar gebeurde wat mij altijd gebeurt: ik ging me verschrikkelijk vervelen. Verveeld keek ik om mij geen wat ik kon breien. Naast een heleboel groen zag ik mijn ooghoek 2 zoons. Dan brei ik die wel.

En zo breide ik 2 zoons samen in 1 gebreide zoon. Met een trui geinspireerd door een kunstwerk van Banksy met de tekst: Punks not dead (ik heb: Thug for life).

Gedurende het breien bleken veel mensen het eng, mooi, stom, lelijk, grappig en van alles meer te vinden. En dus besloten we het te fotograferen in een dagelijkse setting om het meer context te geven. Achteraf kregen we het idee dat het helemaal mooi zou zijn als je hier een patroon van zou kunnen maken zodat troetelmoeders kun eigen (puber)kind zouden kunnen breien en die pubers niet meer zouden lastig vallen met een onzichtbare navelstreng. Brei je eigen (puber)kind!

Dit laatste is wat er uit werd gepikt: mensen blaften fora vol met adviezen over een gedwongen opname van mij en breitips zoals het breien van een fucking dildo. Velen dachten echt dat ik mijn zoons wilde verstikken met liefde en draad.

Dit internetgeweld was even slikken, (en ook dat er blijkbaar zoveel humorloze en domme mensen zijn) maar Club Geluk werd wel ineens over de hele wereld genoemd: op MTV, CBS, The independent, USA today en nog 40 andere kanalen, tot en met Finland, Canada en Australie! 

Reageer / Reactie(s):4 / Reacties tonen

Goede voornemens

Zondag 27-12-2015, 21:20:48


Elke dag is het begin van de rest van mijn leven. Dat is al sinds mijn 8ste mijn mantra, aangezien ik toen al te dik was en mij elke dag voornam er een einde aan te maken (aan het overtollig gewicht welteverstaan, niet aan mijn leven, ik was een heel blij kind). Het nadeel van een uitgeput mantra is dat het een loos en leeg zinnetje wordt zonder enig overwicht.

Als ik nadenk over nieuwjaarsvoornemens gaat dat net zo: 
Ik neem mijzelf strijdlustig voor minder eten (vroeger was het niet meer te eten, ik word milder), meer te sporten, geen sporadische feestsigaretten meer op te steken. Het voelt dan heel echt totdat ik word afgeleid door een schaal oliebollen. En oprecht ben ik het weer vergeten. Een vorm van voornemens-Korsakov, ik lijd aan een zeer specifieke vorm van geheugenverlies. Drinken houd ik trouwens niet van. Dat verdoezelt mijn zintuigen en daardoor kan ik minder scherp zien waar de oliebollen te halen zijn, dus waarom mensen dat tot zich nemen is mij een raadsel.

Als je dit jaar geen zin hebt weer een paar loze voornemens te verzamelen, die door een jaarwisseling echt niet meer kracht worden bijgezet, ga ze dan breien! Brei een hamburger of taart als je een koolhydraatloze fata morgana najaagt. Je kan ze dan niet eten, want je handen zitten om de breipennen. Brei een asbak, cocktail of champagne en je hebt even geen tijd om er 1 op te steken/in te schenken. Zie je, breien is het begin van de rest van je leven.
Reageer / Reactie(s):0

Achter de schermen bij Tros nieuwsuur

Zaterdag 26-12-2015, 14:40:27
Vandaag, 2de kerstdag, waren we bij Tros Nieuwsuur. Radio is lastig om je op te kleden. Bij televisie is het gemakkelijk: je kiest voor het meest afslankende, of het nu pijn doet en een diarreeaanval geeft of niet. Bij radio heb je de luxe dat niemand je ziet. Maar ook daar hebben we ons wel eens op verkeken. Door de aanwezigheid van een webcam of een onverwachts publiek (de productiemail niet goed gelezen) van 300 man voel je je toch wat betrapt in je gemakkelijke pakje en pluishaar. 

Dus wat je aan doet hangt er tussen in, comfortabel maar toch redelijk leuk. Ik droeg een flesgroene stink jurk, Barbara een flesgroene zweetblouse. Beiden zie en ruik je immers toch niet. Ik had de misser gemaakt door er een blauwe panty onder te dragen. Ik dacht dat deze zwart was, maar zag dat pas in Hilversum. Ik grijp vaker naar de verkeerde kleurschakering panty en ondergoed en geef daarvoor graag de schuld aan de spaarlamp. Ik vind het fijn dat ze sparen, maar de tijdelijke nachtblindheid in de fase tussen aan en uit blijft een matige bijwerking. Zonder nachtkijker tast je een kwartier lang in het duister. Deze lamp is zeker niet gemaakt voor snelle en onrustige mensen zoals ik, tegen de tijd dat de lamp echt aan is heb ik al gedouched en de verkeerde panty aangetrokken.

We vertrokken nog voor het kerstontbijt onder begeleiding van een prachtige zonsopgang langs de A1. De reis was gezellig, want dat is het altijd met Barbara. We waren zoals altijd een uur te vroeg. Dat is onze signature aankomst, dan kan ik nog net even teveel koffie drinken en trillend het optreden in. Barbara houdt meer van alcohol en ontspanning, en die trof het, voor ons in de uitzending was een champagnekenner die trakteerde. Dat uur is ook fijn om even tot jezelf te komen, want het is toch wel heel erg spannend allemaal. Het 18koppig gospelkoor dat voor ons gepland stond, strooide echter bakken met roet in het eten. In onze kleine wachtkamer bleken zij er prima bij te passen, mits we stapelden. Op onze schoot en naast ons zaten gospeldames en heren te kirren over hun gezang en onze breisels. Wij vonden het wat vals, maar misschien was het de tijd van de dag. Het was luid & vol. Wij probeerden onze happy place te vinden en toen dat niet lukte deden we een poging richting wc te koersen om aldaar even rustgevend op de pot te gaan zitten. Halverwege het nemen van de menselijk gospel obstakels richting uitgang blokkeerde de sergerant, oh nee dirigent, de uitgang. Ze gingen nog even oefenen. Op Stalineske wijze brulde zij haar koor toe wat hun zwaktes waren (jullie kijken niet naar mij, DAT is jullie grootste zwakte. Echt gehoord). Ja, deze mevrouw had 2 glinsterende peace tekens op haar schoenen, maar dat bleek achteraf om je op het verkeerde been te zetten. Deze mevrouw was niet op zoek naar vrede, maar naar oorlog. Totaal opgefokt en met het breiwerk tussen de benen verlieten we de ruimte.

Voordat we de studio in gingen kwamen we gezellig Dieuwertje Blok tegen. Een aantal jaar geleden toen mijn oudtste zoon nog een kuiken was heeft hij haar het volgende verteld na een Sinterklaasshow: Mijn vader vindt uw wenkbrauwen sexy (Dit is zeker waar en ook ik vind het een stel benijdenswaardige exemplaren. Op het schoolplein bleek na toetsing deze hypothese ruimschoots bevestigd). Na het delen van zijn vaders mening ontstond een levendig gesprek over de voor- en nadelen van donkere beharing: wat je laat staan en wat niet. Dit gesprek ontstond tussen mij en Dieuwertje welteverstaan. De betreffende zoon had toen nog geen ervaring met beharing en is bovendien blond.

Daarna konden we gelukkig de radioshow in en ging goed en was ook nog leuk.

Fijne kerst!
Reageer / Reactie(s):0

Breiblunders 2015

Dinsdag 22-12-2015, 22:52:10
|

Tja, breien gaat som niet over rozen. Aan onze ontwerpen gaan vaak veel, ja heel veel, missers vooraf. De meeste misbaksels verdwijnen woedend en stampend in de prullenbak. Sommige hebben echter onze breifrustraties overleefd. Zie hier een greep uit onze breiblunders die voorafgingen aan de ontwerpen in ons boek.
Reageer / Reactie(s):0

Spaghetti met garnalen

Vrijdag 18-12-2015, 15:56:36


Vandaag breide ik een bord pasta met garnalen, kaas en rucola. Breien duurt best lang. De eerste keer begon ik om 14.00 te breien. Met een langzaam dalende winterszon hijgend in mijn nek was het donker op driekwart van de garnaal en mislukte het filmpje. De volgende dag was ik dit vergeten en maakte ik gek genoeg dezelfde fout. Maar op dag 3 was ik de maan en sterren voor. Zie hier boven drie dagen van mijn leven in 10 sec. 

Reageer / Reactie(s):0

Knitalong: Kerst Koekhuisje deel 2

Maandag 14-12-2015, 13:40:48
Reageer / Reactie(s):0

Beter goed gebreid, dan slecht bereid

Vrijdag 10-12-2015, 18:43:57
      

 Volkskrant magazine

Oh wat een feest om deze breisels te mogen maken! Het menu van Onno Kleyn voor de aanstormende feestdagen was de opdracht: oesters, sardines, kwartel ei, kaasplankje, wijn, hulst, servies en onze bekende gebreide charcuterie en champagne. Alles prachtig gefotografeerd door Van Vincent. Het was een hysterische klus met veel hartkloppingen, want weinig tijd en veel werk. En een Volkskrant klus ga je niet afraffelen. Dat is alsof je bij de Koningin op bezoek gaat, dan doe je even extra je best.

Gebreid eten werkt altijd goed. Op dit moment moeten we veel eten maken, maar het is dan ook wel de koolhydraatrijke tijd van het jaar. Naast het kerstdiner voor Volkskrant magazine maakten we ook een kip en meer tafel decoratie voor een 2 tv programma's. Beiden gingen op het laatste moment niet door. Toen programma drie vroeg of we ook toevallig gebreide oliebollen hadden gingen we huilen. Nee, we hebben een compleet gebreid vijf gangen diner, inclusief servetten, kaarsen en bloemen, vieze en schone gebreide borden. Het programma vond het gebrek aan oliebollen niet erg, want het bleek radio.

Reageer / Reactie(s):0

Knitalong: Kerst Koekhuisje deel 1

Dinsdag 08-12-2015, 10:18:30


Reageer / Reactie(s):0

Club Geluk komt naar je toe deze winter!

Zondag 22-11-2015, 18:19:32


Als de Bassie en Adriaan van het handwerken trekken wij door het land, bijna ieder weekend zijn we te vinden in boekhandels in steden en dorpen zoals Haarlem, Leiden, Den Bosch en exotisch Goirle. We lachen ons licht gele tanden bloot en breien ons ons gedienste pootjes lam. De gemiddelde boekhandelaar is aardig en de van onze-gratis-workshop-gebruikmakende-klant is dankbaar. Wij promoten ons boek en ondertussen is iedereen van het gezin weer oprecht blij als we thuis zijn in plaats van dat we voor lief worden genomen. Al met al een win-win-situatie.  

Toch vergaat ons zigeuner bestaan niet zonder slag of breistoot. Vorige week waren we naar Haarlem bij Daan van boekhandel H. de Vries. Inmiddels is de stelregel: als het bezoek leuk is en /of een succes dan is was de heenreis een hel en terugreis ook. Iedereen zegt dat Haarlem altijd zo lekker dichtbij Amsterdam ligt. Of eigenlijk, ex-Amsterdammers die naar Haarlem verhuizen zeggen dat. Nou, het is dus heel ver weg. Binnen Amsterdam en binnen Haarlem stonden we nog zoveel vast voor stoplichten en op nauwe grachtjes dat we de volgende keer liever de route via Assen nemen. Van te voren denk je dat het 30 minuten gaat duren en het is immer dik een uur. Wij, de vrouwen die altijd irritant vroeg zijn, kwamen te laat. We konden nergens parkeren, waren verdwaald, Jeremy het kalender model verloor zijn kartonnen hoofd in de parkeergarage voor de lift van de Albert Heijn. Terug duurde ook lang want op zondag is er ook gewoon spits (Gelukkig wonen we in een veel te klein en overprijsd huis in de stad om van deze randstedelijke voordelen te kunnen genieten). 

En vandaag waren we in Leiden bij boekhandelaar Kooyker. Wederom een verschrikkelijk leuk bezoek, veel workshoppers om mee te breien. Naast een handvol grijze duiven en een psychiatrisch patient ook een hoop vlotte meisjes-dames en dames-meisjes waarvan we met de twee jongste exemplaren de slappe lach kregen over de grappen en grollen in de advertenties uit ons boek. En dus trad onze stelregel in werking: een leuk bezoek is mopperend heen en jankend terug. Op de heenweg worstelden we met de sjieke navigatie van Barbara die alles net te vroeg aangaf, te arrogant om ons verbaal de route toe te spreken zoals de alledaagse Tom Tom zo vriendelijk doet (probeer om te draaien), stonden uiteindelijk met haar grote auto midden op een terras in het centrum op een koopzondag tussen de terrasstoeltjes. Na een blinde man nog net op tijd om de auto te hebben heen geleid waren we weer terug bij het begin van de stad om opnieuw te mogen beginnen. En wederom waren we, na een hardloopwedstrijd met mini kinder trolley's (de professionele koffers waren nog op een professionele plek en dus had Barbara die van haar dochters geleend/ontvreemd), met een onthoofde Jeremy onder de arm en op een lege maag, te laat. Op terugweg lieten we nog even wat glaswerk achter wat door de hele winkel versplinterde om daarna over de drempel naar buiten te klappen, de regen in. Volgende week zondag naar Den Bosch, op hoop van zegen.


Reageer / Reactie(s):0

Tony's Fairjaardag

Vrijdag 20-11-2015, 12:42:50
Gisteravond mochten we 3 doeken borduren op het feest ter ere van Tony's Fairjaardag! De doeken borduurden we voor de partner cooperaties (2 in Ghana en 1 in Ivoorkust) waar Tony mee werkt. Voor iedereen die zijn steekje bij droeg: dank jullie wel (1 van mijn zoons borduurde ook mee, maar daar hebben we geen foto van gemaakt in een (kind)slaafvrije omgeving)!

 
Reageer / Reactie(s):0

Volkskrant Magazine

Donderdag 19-11-2015, 07:48:33
Even een bericht van mij. Sorry dat er nog geen nieuw filmpje op ons vlog staat. Er komt een hoop aan, zoals een cactus aan en een kerst koekhuisje. Maar toen kwam er ineens weer een leuke en hysterische klus tussen door: namelijk eventjes een een diner breien voor Volkskrant Magazine van 12 december. Super leuk en enorme eer en even zoveel werk. We doen niets meer waarvoor je je breinaalden neer moet leggen: dus we zijn nu plots superslank nu en de hond is al een week niet uitgelaten. Ik tiep dit nu ook met een stokje aan mijn neus en brei onderwijl aan een oester. Maar we zijn er snel weer, dat beloof ik.
Reageer / Reactie(s):1 / Reacties tonen

Knitalong: Varkenspoot. Deel 1 - De plak

Zondag 01-08-2015, 16:33:29




Reageer / Reactie(s):0
<< 12345 >>